Odzież robocza w przepisach kodeksu pracy

Jedną z najbardziej kontrowersyjnych kwestii z dziedziny prawa pracy jest problematyka odzieży roboczej. Pracownicy i pracodawcy zadają sobie pytanie, kto musi ją zapewnić, w jakim zakresie i jak często ma być wymieniana. Spróbujemy wyjaśnić najbardziej kłopotliwe przepisy.
Zgodnie z Art. 237⁷ kodeksu pracy to pracodawca ma obowiązek bezpłatnie dostarczyć pracownikowi odzież i obuwie robocze, jeżeli takie są wymogi technologiczne, sanitarne lub BHP albo jeśli odzież pracownika może ulec zniszczeniu. Jeżeli natomiast w tych przypadkach pracownik używa własnej odzieży i obuwia, wówczas pracodawca jest zobowiązany wypłacić mu ich ekwiwalent pieniężny.
Istnieje możliwość ustalenia przez pracodawcę stanowisk, na których dopuszczalne jest używanie przez pracowników za ich zgodą własnej odzieży i obuwia. Jeśli jednak jest to stanowisko pracy, na którym są wykonywane prace związane z bezpośrednią obsługą maszyn i innych urządzeń technicznych albo prace powodujące intensywne brudzenie lub skażenie odzieży i obuwia roboczego środkami chemicznymi lub promieniotwórczymi albo materiałami biologicznie zakaźnymi, wówczas używanie własnej odzieży jest niedopuszczalne. Wynika z tego więc, że osoba pracująca w biurze, jako ochroniarz czy sprzedawca nie musi korzystać z odzieży ochronnej, o ile praca nie powoduje częstego brudzenia.
To pracodawca ustala, jakie rodzaje odzieży są wymagane na poszczególnych stanowiskach. Także od niego zależy przewidywany okres ich użytkowania. Odzież i obuwie robocze, a także środki ochrony indywidualnej, których używa pracownik, stanowią własność pracodawcy.
Ważne jest, że pracodawca nie może dopuścić do pracy pracownika, który nie ma na sobie odpowiednich środków ochrony indywidualnej, odzieży czy obuwia (art. 237⁹ § 1 kodeksu pracy). Istotnym obowiązkiem pracodawcy jest także zapewnienie prania, konserwacji, naprawy, odkażania i odpylania używanej przez pracownika odzieży. Gdy nie może zapewnić prania, wówczas zobowiązany jest do wypłacenia pracownikowi ekwiwalentu pieniężnego poniesionych w tym celu kosztów.

Przeczytaj ciąg dalszy o odzieży i prawie pracy